Day 4: The Scourge of the Kaiserbird

Due to the vagaries of the weather and the special brand of Namibian Wifi, I was not able to post blogs the past few days, but here goes. I wrote this blog on Thursday 12 April 2018:

Today I had the opportunity to visit Gochas and surroundings with the specific aim of seeing first hand the memorial stones erected in the honour of Captain Friedrich Von Erckert, Lieutenant Oskar Ebinger and the eleven other Schutztruppe who fell on the 16 March 1908 in what many regard as the final battle of the Nama war. This story is covered in a romanticized manner in “The Scourge of the Kaiserbird” my historical novel which was published last month. I have spent the past two weeks travelling “Namaland,” the south of Namibia, in a marketing tour that was a little more than that for me. To me it was once again an emotional pilgrimage of the places I came to revere and respect over the course of the past eleven years, the time it took me to write, publish and translate the book.

In Chapter 37 I tell how more than 300 German Schutztruppe, armed to the teeth, left Gochas and Aranos on 710 camels following the course of the Aoub and Nossob rivers into British territory and deep into Bechuanaland, hot on the heels of the fleeing Nama commando under the leadership of Simon Koper. The battle finally took place near Kaa on the Botswana side of the Kgalagadi Transfrontier Park. Within minutes the leader of the German expeditionary corps, Captain Von Erckert was killed, along with Lieutenant Ebinger and the eleven soldiers, but Simon Koper, the “Füchs aller Füchse” (fox of all foxes) escaped and lived out the rest of his days a free man, even being paid an annual stipend by Germany.

Captain Von Erckert’s grave left back and Lt Ebinger’s right back. In front is the mass grave of the troops. Today nobody knows exactly where this site is.

The amazing thing was that the battlefield and the graves of the 13 buried Germans have been lost. Nobody knows exactly where the site is. The herpetologist Wulf Haacke has led no less than five search expeditions to find the site. A German group has also done four searches and will do another one in November. I was on an official search five weeks ago. We have some idea but I cannot divulge the details yet. I have written another short book about the events including our recent search. It has become something of an obsession for me to find this site.

As a result of the battlefield and graves being lost, the German authorities decided somewhere around 1909-1914 to erect the headstones in Gochas, the original headquarters of the expedition, on German territory. I have long known about the headstones but today was the first time I could visit the graveyard myself. It was a stark reminder of the futility and irony of war. Germany won the battle and also the war, but not without losing face to the small group of Namas of Simon Koper.


“The Scourge of the Kaiserbird,” originally published in Afrikaans as “Die Keiservoël Oor Namaland,” will be available from all leading bookstores in Namibia, through Namibian Book Market, and in South Africa from Upper Case, formerly Graffiti, in Menlyn Maine. Copies can also be ordered from


Day 3: The Scourge of the Kaiserbird

Today I continue with the story of our recent journey on the tracks and trails of my newly released book, The Scourge of the Kaiserbird.

Once again we had to stop at Bethanien, one of the central locations, not only in my book, but also in Namibian colonial history. The first challenge as an author was to decide on the spelling of the place name. A direct translation of the Afrikaans Bethanie, as spelled on the official sign welcoming you to the little village, or Bethanië, as in the Bible, would have been Bethany, but that just did not seem right. I decided to use Bethanien, the old German spelling. It added some flavour and emphasis to the story.

Bethanien was and still is the seat of the Fredericks dynasty of the !Aman tribe. The most recent leader, Dawid Fredericks, passed away on 12 January this year at the age of 85. I visited him last year and recorded a few video images of him talking about the Nama war of 1904-1908, a central theme in the book. KapteinAt the time it struck me that he was most probably the last living person who had personally talked with a survivor of the war. Captain Fredericks was one of the two nominated people who are engaged in a 30 billion dollar law suit in the USA against Germany for reparation for war crimes.

Two of the oldest buildings in Namibia are located in Bethanien, one the house of the missionary Hinrich Schmelen, and the other the house of Josef Fredericks the second who in 1883 unknowingly sold most of Namaland for a pittance, in a crooked transaction deliberately designed by Heinrich Vogelsang and Adolph Lüderitz. Today the Fredericks house is a national monument.


Bethanien is a symbol of many things, of injustice, greed, exploitation and even desperation, but to me it will always be a special place, one where I have learnt how complicated life and relationships can be. Things are never simple. One can argue for both sides of the argument without ever coming to a conclusion. Was it a good thing that the missionaries came here? Was that not the reason they lost their land? Or would they all have perished in internecine wars and battles, like the Afrikaners, the descendants of Klaas, Jager and Jonker?

For the moment I have to side with the contention that the work of the missionaries is not complete. Their work must be carried out to its logical conclusion, in practice and reality and not in theory. Something must be done to bring hope, vision, education, training and a positive future to the people of Bethanien.

My personal dream is for tourism to be developed in this area. It has worked in so many other areas of Namibia, but why is there no progress in Bethanien? Why has nobody put up a guest house, hotel or establishment in the traditional way of the Nama, in reed huts (//haru-oms)? Why are there no organised tours with enthusiastic guides? Why is there no restaurant offering traditional fare?

“The Scourge of the Kaiserbird,” originally published in Afrikaans as “Die Keiservoël Oor Namaland,” will be available from all leading bookstores in Namibia, through Namibian Book Market, and in South Africa from Upper Case, formerly Graffiti, in Menlyn Maine. Copies can also be ordered from

Day 2: The Scourge of the Kaiserbird

We had a glorious trip on the tracks of the Kaiserbird, my newly released novel about the German period in Namibia. My intentions to blog about all the places we visited this week did not come to fruition because of lack of internet connectivity and an abundance of very welcome, wet weather causing us to be in “survival mode” most of the time.

Before I continue with the description of our pilgrimage I must first explain how I came to the title of the book.


The Afrikaans title “Die Keiservoël Oor Namaland,” contains two almost archaic terms, Keiservoël and Namaland. Keiservoël is the word the Nama people use to describe the crimson-breasted shrike, Laniarius atrococcineus. It is a real word even listed in the dictionary by dr Anton Prinsloo, Annerlike Afrikaans. The colours of the crimson-breasted shrike closely resemble the colours of the old German flag, black, white and red. Even the old Germans of German South-West Africa talked about the Reichsvogel. Some still do. The direct translation of Keiservoël obviously is Kaiserbird, my own creation if you like.

Namaland is the term originally used to describe the south of Namibia, the home of the Nama people to this very day. I chose the Afrikaans title to imply the German influence on the country and its people. The subtlety of the Afrikaans word “oor” allowed me to do that but strangely the English over or across did not ring the right bells in my ear.

Then the word scourge crossed my mind. It also has at least two meanings, one being that of a curse and the other that of a whip, a lash or cat o’nine tails, as used by slavers. Unfortunately there is more than a grain of uncomfortable truth in the history of violent justice meted out to the Nama people more than a century ago. So “The Scourge of the Kaiserbird” was born. On the one hand it tells the story of the Nama war of 1904-1908 and on the other hand the trials and tribulations of a real person, Ernst Luchtenstein who arrived as a young immigrant to German South-West Africa in 1906, right in the midst of that war.

Tomorrow I will tell the story of our visit last week to Bethanien, or Bethanie

“The Scourge of the Kaiserbird,” originally published in Afrikaans as “Die Keiservoël Oor Namaland,” will be available from all leading bookstores in Namibia, through Namibian Book Market, and in South Africa from Upper Case, formerly Graffiti, in Menlyn Maine. Copies can also be ordered from

Day 1: The Scourge of the Kaiserbird

After two years of working on the translation of “Die Keiservoël Oor Namaland,” with the aid of no less than six translators, the day hasDay1 dawned. I take pride today in announcing “The Scourge of the Kaiserbird,” my historical novel set in colonial German Southwest Africa, today Namibia.

I chose to make this announcement from //Khauxa!nas, long lost and ancient fortress city of the Namas, in one sense their spiritual home. //Khauxa!nas plays a significant role in the novel and in fact the story ends here.

The writing of the original Afrikaans “Die Keiservoël Oor Namaland” took 9 years. I described the process and the story behind the story in my blog on  and I now intend to do the same for the English translation. I invite readers to visit the blog every day as I make my way for through the world of “The Scourge of the Kaiserbird,” the South of Namibia, where I am leading a group of enthusiasts on a week long journey to introduce and herald the publication of the book.

It was alleged by the late dr Klaus Dierks, Namibian scientist, politician and amateur historian, who wrote a masters thesis on this “Lost City” that //Khauxa!nas was lost for more than a century. (Dierks is buried at //Khauxa!nas.) During the Nama War which raged from 1904-1908 the Namas used it as a hiding place and safe launching site for their attacks on the German “Schutztruppe,” protecting troops. The Germans were never able to locate the place with its Nama soldiers. According to Dierks he “rediscovered” it in 1987. I recently found an ancient map, clearly indicating //Khauxa!nas. Perhaps Dierks never saw this map.

//Khauxa!nas is a large place consisting of ruins of houses, other buildings and a  perimeter wall stretching over several kilometers. It is situated on a hilltop with 360 degrees views and with the perennial Back River forming a deep and large pool down below the sandstone cliffs. The river provided the Namas with their greatest need – water. Here the Namas could see their approaching enemies from far away, but because of its unique locality it was never necessary for them to defend the city. The Namas would attack the Schutztruppe on their own terms, at other sites, away from //Khauxa!nas.

In the book I romanticised the fact that the Germans could not find it in many ways, the details of which I leave for the readers to discover.

Despite the wonderful and unique nature of //Khauxa!nas, situated in an unrept and beautiful environment, apart from Dierks’s headstone, there is nothing to indicate the significance and history of the site. It is my dream that the Namibian government, with the aid of Germany, will do something to celebrate //Khauxa!nas as a place of national and international interest, of special significance to the Nama nation who lost everything in the terrible war of 1904-1908.

“The Scourge of the Kaiserbird” will be available from all leading bookstores in Namibia, through Namibian Book Market, and in South Africa from Upper Case, formerly Graffiti, in Menlyn Maine. Copies can also be ordered from

Dag 91: Gesprek met Kaptein David Fredericks van Bethanië

Die geskiedenis van die Nama-oorlog waarteen “Die Keiservoël Oor Namaland”  afspeel, is in newels gehul, omdat die Namas self baie min geskrewe dokumente daaroor nagelaat het. Die verhaal is dus slegs uit die Duitse perspektief vertel.

Twee weke gelede het ek die voorreg gehad om met ’n belangrike bron, kaptein David Fredericks, leier van die !Aman op sy tuisdorp, Bethanië te gesels. Dit het nuwe insigte gebring, ou kennis bevestig en my laat besef dat die tyd min raak om mense soos oom David se kennis op te teken.


Oom David is gebore op 14 September 1932. Sy oupa Timotheus was die broer van Cornelius, een van die twee hoofkarakters in my boek wat wreed tot sy einde gekom het op Haai-eiland in Lüderitz se baai. As kind het oom David gereeld na die stories van die ou mense geluister en hy kan met groot gesag oor die oorlog gesels. Ek het ’n kort video van sy vertellings gemaak. Dit kan op Youtube by besigtig word.

Hy vertel dat die waarheid oor Cornelius se gevangesetting wat ek doelbewus anders in die boek geskets het, steeds ’n sensitiewe saak is, omdat dit onmin in die gemeenskap kan veroorsaak. Kortliks is Cornelius in ’n lokval gelei met kastige praatjies oor vrede. Cornelius het in goedertrou na die samesprekinge gegaan terwyl sommige van sy mense omgedraai het en na Suid-Afrika gevlug het. Só kon hulle jare later vertel wat gebeur het.

Dit is volgens kaptein Fredericks inderdaad so dat Cornelius op Haai-eiland vergiftig is en hy bevestig ook dat daar honderde indien nie duisende Namas op Haai-eiland dood is.

Aan die ligter kant vertel hy ook hoedat oupa Timoteus so opgewonde kon raak wanneer hy vertel het van Cornelius se skiet- en vegopleiding. Cornelius se strategie was verrassing en hy het altyd probeer dat sy troepe die indruk van groot getalle skep. Hy het sy manne gedril totdat hy tevrede was.

Cornelius het daarvan gehou om die Duitse verkenners by die watergate voor te lê en dan dood te skiet en hulle ammunisie te buit.

Edward Fredericks, ’n familieliden transportryer wat ook op Haai-eiland aangehou is,  is deur die Duitsers vertrou, min wetende dat hy wat Edward was, boekgehou het van elke sterfte. Nietemin is oom David oortuig daarvan dat die getal sterftes grootliks onderskat word.

Oom David bevestig ook die belangrike inligting dat Cornelius wel saam met Witbooi, sy skoonpa, in die Herero-oorlog aan die kant van die Duitsers geveg het. Dit bly besonder insiggewend dat Hendrik Witbooi twee maande na die Herero-oorlog self oorlog teen Duitsland verklaar het.

Kaptein Fredericks staan aan die spits van ’n internasionale hofsaak teen Duitsland waarin reparasie ge-eis word. Hy reken die enigste oplossing is die herstel van grondregte, met behoud van huurpag vir die huidige eienaars.

Dag 90: Op Witbooi se spoor, saam met Piet van Rooyen

Die Keiservoël Oor Namaland is my beskeie bydrae tot Namibië se Afrikaanse literatuur. Op die eerste bladsy kwalifiseer ek hierdie roman as volg:

“Alhoewel talle onwaarskynlikhede oral in hierdie verhaal soos geraamtes in die Namib begrawe lê, is die ironie dat dit alles ligvoets op feitelike gebeurtenisse – vreemder as fiksie – geskoei is.”

Daarmee probeer ek reeds die genre van die werk aandui: fiksie gegrond op die waarheid. ’n Aantal lesers stoei daarmee en kritiseer my selfs. Die beste antwoord wat ek kan gee is dat ’n skrywer belangstel in die waarheid, nie noodwendig in die feite. Tydens die skryf van hierdie verhaal, wat meer as agt jaar geduur het, het ek tot die gevolgtrekking gekom dat ek nooit  by die waarheid sou uitkom sonder om ’n paar leuens te vertel nie. Die groot waarheid waarby ek wou uitkom is die temas van die wreedheid, gierigheid en uiteindelike selfvernietiging van die mens, in teenstelling met ’n lewe van opoffering, liefde, bewustheid en stilte. In besonder wou ek ook die ongelooflike wreedhede van sekere Duitse politici, wetenskaplikes aan die kaak stel. Ek wou die wêreld vertel van ’n tydperk in die geskiedenis wat vir meer as ’n eeu verswyg is, maar steeds uitskreeu om regverdigheid. Ek wou in die bres tree vir ’n volk en vir mense wat verontregting gely het, wat die hoogste prys betaal het, en wat tot vandag toe verdoem is om tweede klas burgers van Namibië te wees. Daarmee wil ek juis hoop bring, hoop dat hierdie waarhede uiteindelik vryheid, genesing en ’n nuwe era sal bring.

Ek het verlede week uiteindelik die geleentheid gehad om ’n besondere deel van hierdie waarheid te konfronteer en ek is gelaat met meer vrae as antwoorde. Hiervoor is ek dank verskuldig aan die bekende Windhoek skrywer, Piet van Rooyen, en sy vriend Andre du Pisani, beide professore aan die Universiteit van Namibië.

Hendrik Witbooi is ’n enigmatiese figuur in die geskiedenis van Namibië. Gebore in die Kaapkolonie as kind van Moses Witbooi in 1830, trek hy saam met die ander lede van die Nama-stam noord, oor die Garieprivier. Uiteindelik vestig hulle, die Khowesin-stam, in Gibeon. Hendrik volg sy pa op as leier en ontwikkel in ’n gedugte krygsman. Hy slaag daarin om ander Nama-stamme, almal Khoi-Khoin soos die Khowesin, maar veral ook die Herero’s, nie Khoi-Khoin, te onderdruk. Die ekonomie van die Khoi-Khoin en dié van die Herero’s was vee-gedrewe. Al die stamme en volke het gekompeteer vir vee en weiding en het niks daarvan gedink om strooptogte op mekaar se kuddes uit te voer nie. Dit was hoe hulle geleef het, onverstaanbaar in vandag se terme.

Die Duitse sendelinge het die Khoi-Khoin noord gevolg en hulle gekersten. Ook Hendrik Witbooi was ’n christen, met ’n sterk Ou Testamentiese teologie. Hy kon hom self  moontlik as ’n Moses/Dawid-figuur gesien het. Hy het altyd daarvan gedroom en geskryf om sy volk tot vryheid te lei, weg van die witmense se slawerny. Vir Hendrik was Gibeon nie die beloofde land nie. Hy wou verder noord, na beter weiding en onafhanklikheid. So ’n plek het hy gevind in die omgewing wes van Rehoboth en hy het dit Hornkrantz genoem. ’n Groot deel van die Khowesin het hom gevolg en hulle daar gevestig, op die walle van die Gaobrivier met sy standhoudende fontein en goeie weiding. Dit was bykans 200 km suid van die Herero’s op Okahandja en Otjimbingwe, maar 120 kilometer suidwes van ’n ander klein plekkie waar ’n paar Duitsers hulle tuis gemaak het, Windhoek. Dit was net ’n paar jaar nadat die Duitsers Lüderitz en omgewing in ’n bedrieglike transaksie bekom het, maar tot dusver het ’n relatiewe vrede tussen Witbooi en Duitsland bestaan. Hulle was darem almal christene, het Witbooi gereken.

Windhoek se Duitsers was gering in getal, moontlik tussen 100 en 200, en hulle leier was Curt von Francois. Vroeg in 1893 besluit von Francois dat Witbooi se teenwoordigheid op Hornkrantz ongewensd is, heel moontlik omdat hy wat von Francois was ’n “beskermingsverdrag” met die Herero’s gehad het. Op 12 April, 19 Mei en uiteindelik weer op 2 Oktober 1893 val von Francois vir Witbooi en sy Khowesin aan. Tydens die laaste veldslag skiet die Duitsers ongeveer ’n honderd vroue en kinders dood, maar nie een Nama-man nie. Hoekom? Was dit doelbewus? Was dit ’n taktiese maneuver? Dit slaan mens dronk. As dit waar is verdien von Francois die berugtheid van sy volksgenote Lothar von Trotha, Heinrich Himmler, Josef Goebbels en Adolf Hitler.

Von Francois neem ’n aantal vroue en kinders krygsgevange en buit ook Hendrik Witbooi se dagboek en onder andere drie viole. Die Namas was geleerde mense wat van hulle musiek gehou het.

Witbooi stuur die vroue en kinders wat oorleef het na die veiligheid van Gibeon met sy Rynse sendelinge, terwyl hy en sy soldate na die Namib Naukluft terugval en vandaar hulle “oorlog” met von Francois voortsit.

Vir een of ander rede word von Francois vervang as goewerneur van die Duitse kolonie met ’n nuwe man, Leutwein. Leutwein neem gans ’n ander houding in, maak vrede met Witbooi en ontwikkels selfs ’n warm vriendskap met hom, op voorwaarde dat Witbooi op Gibeon bly en nie weer teruggaan Hornkrantz toe nie.

Vandag is dit maklik om te sien dat dit ’n taktiese skuif van Witbooi was. Hy sou nooit sy droom van Hornkrantz laat los nie.

Terwyl Leutwein goewerneur was het vrede geheers. Dit het meer as tien jaar geduur. Uiteindelik raak almal net te gierig en ontstaan die Herero-oorlog. Duitsland se Reichstag raak ongeduldig met die “sagte” Leutwein en vervang hom met die onverbiddelike Lothar von Trotha. Hy slaag byna daarin om die Herero’s geheel en al uit te delg en kort daarna volg die Nama-oorlog. Die wreedheid van hierdie twee oorloë weergalm tot vandag toe in die wêreld se raadsale en het op baie interessante wyse aanleiding gegee tot die Nazis se eksperimente op en uitwissing van die Jode tydens die Tweede Wêreldoorlog.

Ek kon nog nooit voorheen Hornkrantz besoek nie. Groot was my verbasing toe ek by Piet van Rooyen, skrywer van vele boeke, onder andere ook “Op Witbooi se Spoor,” hoor dat hy die eienaar is van ’n deel van die oorspronklike plaas Hornkrantz. Piet wat my belangstelling (obsessie?) met Witbooi deel, het my uitgenooi om sy plaas te besoek en ek en Ingrid het die uitnodiging met dank aanvaar. Die plaas waar die Witboois gebly het en waar die veldslae plaasgevind het, is Piet se buurplaas.

Hornkrantz is inderdaad ’n pragtige plek van riviere, valleie, kranse, koppies en heuwels. Volgens oorlewering is die woonhuis op die plaas die oorspronklike woning van Hendrik Witbooi. Later het dit gedien as polisiestasie, maar vandag is dit net ’n woonhuis.

Na oorlewering Hendrik Witbooi se huis wat later as polisiekantoor gedien het.

Reg voor die woonhuis is ’n klein monument wat die veldslag van 12 April 1893 herdenk aangebring en agter die woonhuis is nog ’n klein monument wat Witbooi se dood herdenk.

‘n Monument wat die eerste slag van Hornkrantz gedenk.
Inskripsie wat die eerste veldslag gedenk.

Hy is in 1905 ten tyde van die Nama-oorlog dood, maar sy volgelinge het hom in ’n geheime graf begrawe en tot vandag weet niemand waar dit is nie. Die soeke na hierdie graf was dan ook die sentrale tema in “Op Witbooi se Spoor,” Piet se roman.

Die uwe by die gedenksteen wat die dood van Hendrik Witbooi gedenk.

Op Hornkrantz is ook vier grafte van Duitse soldate wat tydens die gevegte gesneuwel het.

Piet van Rooyen, beroemde skrywer van vele romans, Andre du Pisani, professor, filosoof en geskiedkundige, en die uwe.
Twee grafte van Duitse soldate by Hornkrantz, op twee verskillende dae, maande uit mekaar.

Hierdie grafte is netjies gemerk, soos alle Duitse oorlogsgrafte, maar van grafstene van die honderd vroue en kinders is daar geen duidelike teken nie. Daar is wel orals hopies grond wat heel moontlik Nama-grafte is, maar geeneen is gemerk met ’n grafsteen nie. Dit is ’n tragedie. Hoekom stel niemand daarin belang om hierdie geskiedenis te bewaar nie?

Die Gaobrivier vloei, as hy vloei, deur die plaas, maar die Hornkrantzfontein wat hom voed is standhoudend. Dit was natuurlik een van Witbooi se groot trekpleisters. Vandag is die fontein met ’n groot wal beskerm en loop steeds mooi.

Die Hornkrantz-fontein is standhoudend en was ‘n sleutel tot Hendrik Witbooi se strewe na onafhanklikheid.

Orals op Hornkrantz se hoogliggende koppies en spitse is vandag steeds skanse wat die Khowesin aangebring het. Vandaar kon bespieders die vyand van ver af sien aankom. Wat my verras het is dat al die skanse na die suide en weste gerig is.

Orals op Hornkrantz is skanse vanwaar verspieders op die uitkyk na die vyand was.
Nog ‘n voorbeeld van ‘n skans.

Met ander woorde nie na die noorde en ooste vanwaar die Duitsers uit Windhoek se rigting sou kom nie. Hoekom sou dit wees. Een moontlike antwoord kan wees dat die Duitsers die skanse wat na Windhoek sou kyk juis na die laaste veldslag sou vernietig het, vir presies daardie rede. Niemand sal ooit weet nie.

Nog iets waarop ek afgekom het was ’n groot aantal leë patroondoppies. Bartolomeus, ’n “Rooinasie” soos hy homself voorgestel het het met die doppies vorendag gekom. Dit is duidelik  dat dit deel was van die veldslag. Die grootste meerderheid van die doppies is duidelik gemerk “Westley Richards musket no2.” Wat besonder interessant is, is dat al die doppies vernietig is deur dit met ’n tang toe te knyp. Kan dit wees dat die Witboois hulle doppies kon herlaai en dat die Duitsers nie bruikbare doppies wou agterlaat nie? Ekself het in die Okavango gesien hoedat primitiewe jagters uit die plaaslike bevolking ou Martini Henry gewere se patrone self herlaai het. Dit is in swartkruitgewere eintlik ’n eenvoudige proses.

Bartolomeus het hierdie doppies op Hornkrantz se slagveld opgetel. Dit bied oneindige materiaal vir navorsing.

Vandag is dié deel van Hornkrantz wat nie aan Piet behoort nie, die historiese deel, net ’n veeplaas wat aan ’n Baster van Rehoboth behoort. Die monumente en grafte word nie in stand gehou nie en niemand gee om nie. Piet en Andre het baie moeite gedoen om my al die besienswaardighede te wys en stories te vertel, maar ek het net al hoe meer intens bewus geraak van die feit dat daar niemand is wat ’n dooie duit omgee nie.

Andre du Pisani beduie waarlangs Witbooi se mense moes vlug om van von Francois se kommando weg te kom.

Hendrik Witbooi was ’n ware leier, soldaat, politikus, gesinsman, vryheidsvegter en ’n gelowige mens. Sy gesig verskyn nog op party Namibiese geldnote, maar word ook gaandeweg vervang. Sy nalatenskap sal ook in die vergetelheid verdwyn.

’n Volk wat nie sy geskiedenis eer sal ook nie ’n toekoms hê nie.

Dag 89: Die Nazi verbintenis

In “Die Keiservoël Oor Namaland” vertel ek die verhaal van Die Luchtenstein-gesin wat in 1906 in die destydse Duits-Suidwes-Afrika (DSWA) aangekom het om ‘n nuwe heenkome te vind. Dit gebeur teen die agtergrond van die Nama-oorlog waartydens wrede eksperimente en twee volkslagtings (“genocides”) plaasgevind het. Ek en baie ander beweer dat dit uiteindelik tot die Jode-volkslagting in Europa aanleiding gegee het.

Die hoof van die Luchtensteingesin was Joseph, of ou Joe, soos hy bekend gestaan het. Hy was ‘n baie suksesvolle transportryer n DSWA.


Joseph het ‘n broer Hugo gehad en Hugo was getroud met Hedwig Hertha, gebore Markowitz. Hulle het in Europa agtergebly terwyl Joseph en sy seun Ernst baie suksesvol in wat eers DSWA en later SWA was, geboer en sake gedoen het

Joseph se seun Ernst, die held in my verhaal, het voor die Tweede Wêreldoorlog probeer om sy oom Hugo en tannie Hedwig na Suidwes-Afrika te bring, maar het misluk. Die uieinde was dat hulle op 8 Mei 1942 deur die Nazis in Kulmhof (Chelmno in Pools) in Pole vermoor is, saam met 240 000-350 000 ander Jode. Kulmhof is nie so bekend  soos Auschwitz of Dachau nie, maar dit is hier waar massamoorde met gas vervolmaak was. Rudolph Hess het blykbaar ‘n studietoer daarnatoe onderneem om te sien hoe dit werk.

Die Jode is gewoonlik per trein soontoe vervoer. Hulle is dan by Kulmhof na ‘n warm vertrek geneem waar hulle al hulle klere moes uittrek en dan agterin ‘n spesiale vragmotor geboender waar hulle met die gas vermoor is. Hulle lyke is dan in ‘n opelugkrematorium verbrand.

Hier is ‘n video van Kulmhof en een van die krematorium.

Mag ons dit nooit vergeet nie.

Met opregte dank aan Steven Robins, skrywer van Letters of Stone wat my van die Berliner Gedenkbuch bewus gemaak het.